NAGRODY NOBLA Z FIZYKI 2008

Wszechświat jest bardzo symetrycznym miejscem. Symetria w fizyce to niezmienność jakiegoś obiektu pod wpływem określonych przekształceń. Podstawowa teoria cząstek elementarnych zakłada trzy różne zasady symetrii: symetria lustrzana, symetria ładunkowa, symetria czasowa P (od ang. parity – parzystość), C (ang. charge – ładunek) i T (ang. time – czas). W symetrii lustrzanej, wszystkie zdarzenia powinny odbywać się dokładnie w ten sam sposób, niezależnie od tego czy widziane są bezpośrednio, czy w lustrze. Nie powinno być różnicy między stroną prawą a lewą i nikt nie powinien być w stanie rozstrzygnąć czy znajduje się we własnym świecie, czy w jego lustrzanym odbiciu. Symetria ładunkowa postuluje, że cząstka powinna zachowywać się zupełnie tak samo jak jej antycząstka, która ma takie same właściwości ale odwrotny ładunek. Natomiast zgodnie z symetrią czasową, zdarzenia fizyczne powinny być tak samo niezależne bez względu na czas, w którym mają miejsce.
Okazuje się jednak, że równie ważne jest łamanie tych symetrii. Symetria może być złamana zarówno spontanicznie lub działaniem zewnętrznym na przykład włączeniem pola magnetycznego. Spontaniczne złamanie symetrii następuje gdy stan podstawowy układu (stan charakteryzujący się najmniejszą energią) ma niższą symetrię niż symetria układu fizycznego w danym momencie. Złamane symetrie fizyczne stają się widoczne w wysokich energiach.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*


Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.